Άγονη γραμμή

21 Μαρτίου 2011

Μνήμες ραδιοφώνου

Filed under: Καλλέργης Μανόλης — Άγονη Γραμμή @ 10:33 πμ
Tags:

Βιώνομε όλοι τον σημερινό κόσμο σαν έναν κόσμο όπου κυριαρχεί η εικόνα. Τεράστιες εικόνες, έγχρωμες, πανοραμικές και τρισδιάστατες. Αφίσες, πανώ, τηλεόραση, ακόμη και οι πηχιαίοι τίτλοι των εφημερίδων. Η γιγαντοποίηση του ασήμαντου. Καταιγισμός εικόνων, οι οποίες είναι μεν ευχάριστες και εύπεπτες αλλά αφήνουν τη φαντασία μας ατροφική. Η τόση εικόνα μας έχει κουράσει. Η συγκίνηση του μικρού και του καθημερινού έχει ξεχαστεί.

Το ραδιόφωνο είναι κάτι άλλο. Ανοίγεις το ραδιόφωνο και κλείνεις τα μάτια. Έτσι βλέπεις καλύτερα και καθαρότερα. Έτσι το ταξίδι κάθε στιγμή μπορεί να αρχίσει. Η μουσική γίνεται μια συντρόφισσα μυστηριακή και γοητευτική που δίνει νόημα και διάσταση καινούργια. Ήχος-Μουσική-Ραδιόφωνο:  Μια τρόικα συναισθημάτων. Μια λίμνη όπου μπορούσες να βυθίζεσαι καθημερινά, ιδίως τη νύχτα. Το Ραδιόφωνο  χρησιμοποιώντας τον ήχο δημιουργεί εικόνα. Το ραδιόφωνο δεν βλέπει τίποτα αλλά τα εμφανίζει όλα. Ένα μαγικό παραμύθι της γιαγιάς, ο σοφός της παλιάς εποχής που συμβουλεύει αγγίζοντας την δική μας καρδιά και τον δικό μας ψυχικό κόσμο.

Το  έχω διατηρημένο και φυλαγμένο προσεκτικά, έτσι που να το έχω καθημερινά μέσα στο άμεσο οπτικό μου πεδίο. Είναι – με πρώτη ματιά – ένα απλό ξύλινο κουτί, μα περιέχει στο εσωτερικό του χιλιάδες αναμνήσεις, μυριάδες όνειρα και το μισό συναισθηματικό μου κόσμο. Είναι το παλιό ξύλινο ραδιόφωνο του πατέρα μου!

Πάνω σ’ αυτό δοκίμασα κι αισθάνθηκα το δέος του “κουτιού που μιλάει”. Όταν καθόμουν μπροστά του και ακουμπούσα το κουμπί, ένας πολύχρωμος μυστηριακός κόσμος άνοιγε και με έπαιρνε μέσα του. Νότες και μελωδίες αναπότρεπτες πλημμύριζαν το δωμάτιο και εικόνες ανεπίτρεπτες ή αναπότρεπτες εισέβαλλαν στη φαντασία μου.

RCA, έγραφε η μάρκα με καλλιγραφικά εγγλέζικα γράμματα.

-RCA, αμερικάνικο μοιάζει, μουρμούριζα.

Μα στο βάθος εμένα δεν μ΄ ένοιαζε η προέλευση. Το ζητούμενο για μένα ήταν η μαγεία!

Ευγνωμονούσα τον  Guglielmo Marconi  ο οποίος το 1895 κατόρθωσε να μεταδώσει ηχητικά σήματα μορς διαμέσου ερτζιανών κυμάτων και αργότερα κατάφερε να κατασκευάσει μια συσκευή που έστελνε και δεχόταν σήματα από απόσταση τεσσάρων μιλίων. Συμφωνούσα με τον Νίτσε που είπε πως «χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα.»
Ειδικά το βράδυ, η ακρόαση του ραδιοφώνου ήταν για μένα μία εμπειρία ξεχωριστή. Το «Εθνικόν Ίδρυμα Ραδιοφωνίας». Το Δεύτερο Πρόγραμμα. Η μαγευτική, υγρή, ταξιδιάρικη φωνή της Τόνιας Καράλη μέσα στην υγρή νύχτα.

Δεν είναι ότι έπαιζε πάντα καλή μουσική, είναι ότι οι παραγωγοί προσπαθούσαν -και συνήθως πετύχαιναν – να δημιουργήσουν μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Η μαγεία ξεκινούσε ήδη από τους υπέροχους τίτλους των εκπομπών που συχνά ήταν εμπνευσμένοι από βιβλία, ποιήματα, ταινίες κλπ.: «Τρυφερή είναι η νύχτα», «Πιο πολύ κι απ’ τους ανθρώπους τα τραγούδια τους αγάπησα», «Σιγά – σιγά πάνε τ’ άστρα να πλαγιάσουν», «Μπα, πήγε κιόλας δώδεκα;», «Μουσικές εξαίσιες ενός αόρατου θιάσου».

Από τα ελάχιστα πράγματα που διατηρώ με συγκίνηση είναι το παλιό ξύλινο ραδιόφωνο του πατέρα μου! Εξακολουθεί να μου κάνει παρέα διακριτικά, ακόμη και σήμερα.

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: