Άγονη γραμμή

30 Μαρτίου 2011

Θαλασσινή σύνθεση

Filed under: Καλλέργης Μανόλης — Άγονη Γραμμή @ 6:43 μμ
Tags:

Να ζεις στην ίδια πολιτεία παντοτινά-και να ‘χεις των αναχωρήσεων τη μανία…

Αυτή η μανία των αναχωρήσεων μ’ έκανε να βάλω το σχέδιο σ’ εφαρμογή. Αυτό το καραβάκι με τα πανιά που νοιώθω να βρίσκομαι πάνω του, μοιάζει σαν ένα πλάσμα της φαντασίας μου, μα το βλέπω και τ’ αγγίζω, άρα είναι αληθινό.

Μια Κυριακή του Μάρτη και μια Σαρακοστή

Εσύ σουν στο κατάρτι κι εγώ στην κουπαστή…

Απ’ την κουπαστή κοιτάζω τα μαλλιά σου που ανεμίζουν ξέπλεκα. Τα μαλλιά σου ανεμίζουν κόντρα στη λογική. Τα μαλλιά σου ανεμίζουν καθώς γυρίζεις και με κοιτάζεις μ’ αυτό το ανήσυχο βλέμμα. Κοιτάζεις τον ορίζοντα, όσο γίνεται μακριά λες και κάτι από εκεί να περιμένεις.

Γιατί όλοι οι ποιητές ενδιαφέρονται και γράφουν για μαλλιά που ανεμίζουν; Να μια καλή ερώτηση. Γιατί αυτά συμβολίζουν την ελευθερία κι οι ποιητές δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ελευθερία.

Άλλο ελευθερία, άλλο αδιαφορία. Μισώ τους αδιάφορους, είπε κάποιος. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να είναι αδιάφορος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Την έλεγαν Φωτεινή, και τα μαλλιά της ανέμιζαν τρελά.

– Φωτεινή, τι όμορφο όνομα! Ένα από τα αγαπημένα του Ελύτη, είπα απλά για να πω κάτι.

Το λιγνό αδύναμο κορμί της στηριγμένο στο κατάρτι, νόμιζες πως κόντευε να το πάρει ο άνεμος. Ρουφούσε λαίμαργα αυτόν τον άνεμο που σχεδόν την έπνιγε, προσπαθώντας να πάρει μέσα της όλη τη δύναμη τη θαλασσινή, όλη τη δύναμη των δελφινιών και των ψαριών, όλο το ιώδιο και το φώσφορο του Αιγαίου.

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ το κορμί σου…

Ο γιατρός το είχε ξεκαθαρίσει: Έπασχε από «τελική ειλείτιδα», τη σπάνια αλλά διάσημη «νόσο του Crohn». Γι’ αυτό ήταν τόσο αδυνατισμένη, τόσο αδύναμη. Το κορμί της δεν μπορούσε να ρουφήξει όλα τα θρεπτικά συστατικά της τροφής, τους χυμούς του κόσμου. Γαντζωνόταν σχεδόν στη ζωή με τους ελάχιστους χυμούς που μπορούσε να ρουφήξει. Τα ίδια τα δικά της κύτταρα την πολεμούσαν, αυτό περίπου είχε καταλάβει από την επεξήγηση του αυτοάνοσου προβλήματός της. Η Φωτεινή είχε καταλάβει κι άλλα πολλά. Το κυριότερο, πως έπρεπε να παλαίψει για τη ζωή της.

Με τον αγέρα και με τα αγιάζι

πάει μια βρατσέρα για τη Βεγγάζη.

– Βεγγάζη, ξύπνα, ήρθε η ώρα που περίμενες. Βεγγάζη, σε λίγο θα είσαι ελεύθερη! Ο δικτάτορας που καίει και σκοτώνει είναι στα τελευταία του.

Τα μαλλιά της Φωτεινής ανεμίζουν ξέπλεκα και τα μάτια της ξεσκίζουν τον ορίζοντα ψάχνοντας για το φως που της έχει απομείνει.

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό

στάλα τη στάλα συναγμένο απ το κορμί σου…

Θα λάμψει η αλήθεια, συνηθίζομε να λέμε σήμερα. Πολύ ωραιότερα το είπε από παλιά ο Μένανδρος: «Άγει δε προς το φως την αλήθεια χρόνος».

Τα λόγια του Μενάνδρου μας ενδυναμώνουν και με κάνουν καρτερικούς. Τα μαλλιά της Φωτεινής ανεμίζουν κόντρα στη λογική και κόντρα στα «θέλω» των ανθρώπων…

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Καλημερίζω Καλό Μηναα Σας Εύχομαι!!

    Σχόλιο από Maria — 1 Απριλίου 2011 @ 8:36 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: