Άγονη γραμμή

19 Απριλίου 2011

Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Αρμενίων (24 Απριλίου)

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 9:06 μμ
Tags:

         Από τις φετινές εκδηλώσεις μνήμης της Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη

Καθώς φέτος  η 96η επέτειος της Γενοκτονίας των Αρμενίων συμπίπτει με το Πάσχα, είναι αναπόφευκτοι οι συνειρμικοί συσχετισμοί  των Παθών τους με τα Θεία Πάθη∙ με τη διαφορά ότι στην περίπτωσή τους τη Σταύρωση δεν ακολούθησε Ανάσταση. Και «Ανάσταση» στην περίπτωσή τους είναι η αλλαγή της στάσης εκείνων που επιμένουν να αρνούνται να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία ως πραγματικό γεγονός και κυρίως των απογόνων των θυτών, των Τούρκων. Η αρχή της Γενοκτονίας των Aρμενίων σηματοδοτείται από τη σύλληψη και εκτέλεση 300 ηγετικών στελεχών των Αρμενίων και την εκτέλεσή τους στην Κωνσταντινούπολη Η αποφράδα ημέρα ήταν η 24η Απριλίου του 1915.  Στη συνέχεια θα αρχίσει η συστηματική εξόντωση, μέχρι που το 1923 ο αριθμός των νεκρών της Γενοκτονίας έφτασε τους 1.500.000,  από σύνολο περίπου 2,5 εκατομμυρίων που ζούσαν στα εδάφη της, τότε ακόμη, Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, και κυρίως στις  επαρχίες της Ανατολίας (Δυτική Αρμενία) με την τρισχιλιετή παρουσία των γηγενών Αρμενίων.   .

Έκτοτε πολλοί μιλούσαν για «αποτρόπαια σφαγή», για «τραγωδία»,  για «αποτρόπαιο έγκλημα», για «βαρβαρότητα», για «ωμότητα»… Η πράξη όμως δεν χαραχτηριζόταν από κανένα ως «γενοκτονία», αν και ήταν πασίδηλα τα χαραχτηριστικά της. Το 1929, ο Ουΐνστον Τσόρτσιλ είχε δηλώσει: «Το 1915 η τουρκική κυβέρνηση άρχισε και εκτέλεσε ανελέητα την ελεεινή γενική σφαγή και εκτόπιση των Αρμενίων της Μικράς Ασίας… Δεν υπάρχει καμία λογική αμφιβολία ότι το έγκλημα αυτό σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε για πολιτικούς λόγους».

Κρεμάλες  (Κωνσταντινούπολη 1915)

Η Τουρκία βέβαια κάνει  λόγο για 300.000 ως 500.000 νεκρούς και αρνείται ότι πρόκειται για Γενοκτονία, με το αιτιολογικό ότι δεν βρέθηκε κανένα σχετικό φιρμάνι που να στοιχειοθετεί το χαρακτηρισμό  ή ότι «αυτά έχει ο πόλεμος»…

Οι Αρμένιοι, όμως, ποτέ δεν έπαψαν να μάχονται για την αναγνώριση της σφαγής τους ως Γενοκτονίας, σε πείσμα εκείνων που μασούσαν τα λόγια τους και πιο πολύ εκείνων που την παρουσιάζουν ως «αρμενική εκδοχή της Ιστορίας». Όπλα τους η  μνήμη και η μνημόνευση μέσα από τα μνημεία που έσπειραν σ’ όλο τον κόσμο ως λαός της διασποράς∙ η επιστημονική και ιστοριογραφική προβολή της αλήθειας∙ η τέχνη, που αγγίζει και το ευρύτερο κοινό, και κυρίως ο κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική, η λογοτεχνία, η ποίηση, το τραγούδι και προπαντός το μοιρολόι…

Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του θέματος έπαιξε η δίκη της Νυρεμβέργης, το 1945, όπου ο όρος «Γενοκτονία»  διαμορφώθηκε ως «η συστηματική προσπάθεια εξόντωσης, συνολικά ή μερικά, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», που δεν άφηνε περιθώρια σύγχυσης και ταύτισής της Γενοκτονίας με τις όποιες «φυσικές» διώξεις στο πλαίσιο πολεμικών συγκρούσεων. Στη συνέχεια η έννοια γενοκτονία απέκτησε και νομική διάσταση, με την περίφημη Σύμβαση του ΟΗΕ κατά τη Γενοκτονίας του 1948, που ορίζει τη Γενοκτονία ως το υπ’ αριθμόν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Έτσι η σφαγή των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους κατά τα χρόνια 1915-16 και τους Νεοτούρκους αναγνωρίστηκε τελικά και καταδικάστηκε ως «Γενοκτονία» από τα Ηνωμένα έθνη το 1985 και το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιοτο1987.

Η Ουρουγουάη είναι η πρώτη χώρα της οποίας το κοινοβούλιο αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων στις 20 Απριλίου 1965. Η ελληνική Βουλή αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1996. Το γαλλικό κοινοβούλιο, μάλιστα, που  το 2001 αναγνώρισε την Γενοκτονία των Αρμενίων, το 2006 υιοθέτησε νομοσχέδιο που προβλέπει την ποινικοποίηση της άρνησης της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Έχουν πια εδραιωθεί για τα καλά στη συνείδηση του πολιτισμένου κόσμου ότι η Γενοκτονία των Αρμενίων, (όπως και των Ελλήνων που έζησαν «Βίους παράλληλους») ήταν ένα προμελετημένο έγκλημα της καταρρέουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας, το οποίο η κυβέρνηση των Νεότουρκων έφερε σε πέρας με συστηματικό τρόπο∙ ότι η Γενοκτονία των Αρμενίων είναι η πρώτη μαζική οργανωμένη εθνοκάθαρση  του 20ού αιώνα και πρότυπο της γενοκτονίας των Eβραίων -και όχι μόνο-  από τους Nαζί, στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με τη διαφορά ότι στη δεύτερη περίπτωση υπήρξε αναγνώριση και αποδοκιμασία από την πλευρά της σύγχρονης Γερμανίας, που κατέβαλε και  αποζημίωση στους Εβραίους∙  ότι η Γενοκτονία των Aρμενίων διαπράχθηκε κάτω από τα απαθή βλέμματα των κρατών της Ευρώπης και με συμβολή της αυτοκρατορικής τότε Γερμανίας στην έμπνευση και οργάνωση του εγκλήματος…

Παρ’ όλα αυτά η Τουρκία επιμένει ότι «Η Γενοκτονία είναι ένα ψέμα»… Μετά από 96 χρόνια η Τουρκία φαίνεται ότι δεν είναι έτοιμη να κοιταχτεί στον καθρέφτη της, να συμβιβαστεί με το ιστορικό παρελθόν της, να αναγνωρίσει τα λάθη της και με αφορμή τα ψηφίσματα αναγνώρισης της Γενοκτονίας από τα εθνικά κοινοβούλια των ΗΠΑ και της Σουηδίας (πέρυσι) απειλεί με απόσυρση πρέσβεων και κυρώσεις…Εξάλλου ο Τούρκος Πρωθυπουργός απείλησε να διώξει από τη χώρα του τους Αρμένιους οικονομικούς μετανάστες παίρνοντας ως απάντηση από τον Αρμένιο ομόλογό του ότι «τέτοιες δηλώσεις, μας θυμίζουν αμέσως μνήμες των γεγονότων του 1915».

Η άρνηση αναγνώρισης της Γενοκτονίας από την πλευρά των Τούρκων αποτελεί προσβολή της μνήμης των νεκρών, δικαίωση και διαιώνιση του εγκλήματος, άρνηση αυτοκριτικής, μη μετάνοια, μη απόρριψη του ενδεχόμενου  υποτροπής της γενοκτονικής συμπεριφοράς.

            Το ελάχιστο που έχουν να κάνουν ως απόγονοι και κληρονόμοι των θυτών και εκκολαπτόμενοι «Ευρωπαίοι» είναι η εγκατάλειψη της πολιτικής της άρνησης, η αντιμετώπιση του παρελθόντος με αυτοκριτική, η αποποίηση του «προπατορικού αμαρτήματος», και η ανάληψη των όποιων υποχρεώσεων αυτό συνεπάγεται..

Γι’ αυτό η όποια Γενοκτονία, σαν πρωτογενές κατά της ανθρωπότητας έγκλημα, πρέπει να δικαιώνεται και να τιμωρείται ώστε να προλαμβάνεται η επανάληψη της. Η άρνηση οποιασδήποτε Γενοκτονίας είναι έγκλημα και προσβολή. Είναι μορφή επιθετικής βίας. Είναι το αποκορύφωμα της Γενοκτονίας, αφού παραποιεί την ιστορία, αγιοποιεί τους θύτες και δαιμονοποιεί τά θύματα.

            Η λήθη είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της α-λήθειας και ο καλύτερος φίλος της επανάληψης του εγκλήματος.

Αυτό το μάθημα το ήξερε πολύ καλά ο Χίτλερ, ο οποίος, όταν σχεδίαζε τη γενοκτονία των Εβραίων, προκειμένου να κάμψει αναστολές κάποιων σχετικά με την μελλοντική κρίση της ιστορίας, είπε: «Ποιός θυμάται σήμερα τούς Αρμένιους;»

            Όποιος όμως περιφρονεί την ιστορία γνωρίζει την εκδίκηση της∙ ζεστή ή κρύα!…

                                                                                         

 

                                                                       

 

                          

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: