Άγονη γραμμή

4 Ιουλίου 2011

Το σύνδρομο του θεατή…

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 10:30 πμ
Tags:

Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για κάποιο θέμα αλίευσα κάτι εξαιρετικό, κατά την άποψη μου, που θα ήθελα να το μοιραστώ με όσους αναγνώστες το διαβάσουν, προσθέτοντας κάποια δικά μου σχόλια σ’ αυτό.

Οι περισσότεροι θα έχουν διαβάσει η ακούσει τα παρακάτω λόγια από ένα ποίημα που έγραψε ο Γερμανός πάστορας Martin Niemoller (Μάρτιν Νίμελερ), το 1937 και όχι ο Μπέρτολντ Μπρέχτ όπως πιστεύουν πολλοί. Στο ποίημα του λοιπόν ο πάστορας  περιέγραφε τις συνέπειες της «απάθειας» του για τα όσα διαδραματίζονταν στην Ναζιστική Γερμανία εκείνης της εποχής. Σε καμία περίπτωση δεν φανταζόταν όμως ότι στην ουσία περιέγραφε «Το σύνδρομο του Θεατή» και τη διαχρονικά γενικευμένη απόδοσή του σε όλες τις μορφές του κοινωνικού και πολιτικού βίου. Περιέγραφε λοιπόν βιωματικά ο Martin Niemoller: 

«Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.

Μετά ήρθαν για τους Εβραίους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν  μίλησα.

Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε δεν είχε μείνει πια κανείς, να μιλήσει για κανέναν.»
Σήμερα, παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί, για όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας: 

«Πρώτα ήρθαν για τους stagers κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν stager.

Έπειτα ήρθαν για τους συνταξιούχους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνταξιούχος.

Κατόπιν ήρθαν για τους δημόσιους υπαλλήλους κι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν

ήμουν δημόσιος υπάλληλος.

Στη συνέχεια ήρθαν για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους και πάλι εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν ιδιωτικός υπάλληλος.

Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει.»

Όμως και στην Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα και το ίδιο παραφρασμένο θα μπορούσε να αποδοθεί, από τον κάθε Ευρωπαίο ως εξής :

«Πρώτα ήρθαν από το ΔΝΤ για την Ελλάδα και εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Έλληνας.

Έπειτα ήρθαν για την Ιρλανδία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Ιρλανδός.

Μετά ήρθαν για την Πορτογαλία κι εγώ δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν Πορτογάλος.

Στη συνέχεια ήρθαν για την Ισπανία και την Ιταλία και πάλι δεν μίλησα, γιατί δεν ήμουν ούτε Ισπανός, ούτε Ιταλός.

Μετά ήρθαν για μένα, αλλά τότε πια, δεν είχε απομείνει κανείς για να μιλήσει».

Ενώ για την τοπική αυτοδιοίκηση και τις δημόσιες υπηρεσίες στη χώρα μας γενικότερα, θα μπορούσε κάλλιστα να ειπωθεί πως…

Πρώτα έκλεισαν τα σχολεία στα μικρά χωριά, εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν από μικρό χωριό!

Μετά με τον Καποδίστρια έκλεισαν τις κοινότητες στα μικρά χωριά, εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν από μικρό χωριό.

Μετά έκλεισαν τις υπηρεσίες στους μικρούς δήμους, εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν από μικρό δήμο.

Μετά έκλεισαν τους Καποδιστριακούς δήμους, εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν από Καποδιστριακό δήμο

Μετά έκλεισαν εφορείες, υπηρεσίες, νοσοκομεία από τους Καλλικρατικούς δήμους, αλλά ποιος να φωνάξει μαζί μου, αφού εγώ αδιαφόρησα όταν έκλειναν τα δικά τους;

Η συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν με το ποίημα και την αδιαφορία, προκάλεσε το ενδιαφέρον των κοινωνικών ψυχολόγων Τζον Ντάρλεΐ και Μπιμπ Λατανέι, που άρχισαν σειρά επιστημονικών ερευνών. Τα αποτελέσματά της έδειξαν ότι όσο περισσότεροι είναι οι μάρτυρες ενός εγκλήματος ή ατυχήματος, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες κάποιος από αυτούς να επέμβει. Το φαινόμενο αυτό ονομάστηκε Σύνδρομο Τζενοβέζε ή «σύνδρομο του θεατή» και θεωρείται ένα κλασικό παράδειγμα στο χώρο της κοινωνικής ψυχολογίας.

Στην Ελλάδα οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει, η δεν έχουμε διαβάσει καν αυτό που λέει ο μεγάλος Kρητικός Νίκος Καζαντζάκης στην ασκητική του.. « να αγαπάς την ευθύνη! Να λες: εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης! (στην προκειμένη περίπτωση τον τόπο μου!) Αν δεν σωθεί εγώ φταίω!»

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα η πράγματα στη σημερινή Ελλάδα του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και του ΔΝΤ ,των χιλιάδων άνεργων, κυρίως νέων, της εξαθλίωσης, της ύφεσης, και της παράγκας, (όπως λέγεται με ποδοσφαιρικούς όρους), στις περισσότερες βαθμίδες της κοινωνίας μας, είναι εντελώς συμπτωματική!

Ρέθυμνο 1-7-2011

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: