Άγονη γραμμή

16 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Καραγκιόζης και τα Διλήμματα

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 9:47 πμ
Tags:

 (Διαβάζει και σχολιάζει  ο Καραγκιόζης)*

 

Μια ζωή διλήμματα!

Διλήμματα επαναστατικά και ηρωικά∙ διλήμματα παραπλανητικά ή εκβιαστικά, εκφοβιστικά έως και τρομοκρατικά, που απαγορεύουν ουσιαστικά τη δεύτερη σκέψη∙ διλήμματα που σου θέτουν οι άλλοι, εσύ στον εαυτό σου ή ο εαυτός σου σε σένα∙ διλήμματα πραγματικά ή ψευτοδιλήμματα. (τύπου «άσπρο ή μαύρο») όπου δημιουργείται η εντύπωση ότι οι δύο απόψεις, είναι οι μοναδικές επιλογές, ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει τουλάχιστον άλλη μία, που όμως δεν γίνεται γνωστή. Διλήμματα πολιτικά, φιλοσοφικά, ή απλά καθημερινά…

Ποιος ξεχνά τα διλήμματα στο μάθημα της ιστορίας από τα πρώτα σχολικά μας χρόνια;

– Το «Ή ταν ή επί τας» της Σπαρτιάτισσας μάνας προς το γιο της, όταν αναχωρούσε για τη μάχη! Αυτό μου άρεσε, γιατί είχε άρωμα…πίτας!

– Το «Ελευθερία ή Θάνατος» της Επανάστασης του ’21! Πού είστε Διάκοι, Μποτσαραίοι, Παπαφλέσσες να μας καμαρώσετε σήμερα!…

– Το «Ένωση ή Θάνατος» των Κρητικών στην Επανάσταση του 1866, που οδήγησε στην εθελοθυσία του Αρκαδιού και μετά στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα το 1913! Πού είστε Γαβρίληδες και Γιαμπουδάκηδες να καμαρώσετε τους  σημερινούς αγωνιστές της… αυτονομίας της Κρήτης, τρομάρα τους!…

Αλλά και στα θρησκευτικά ποιος ξεχνά το «Iησούν ή Bαραββάν;». Οι Εβραίοι  βέβαια έδωσαν μια κι έξω τη «γραμμή» και από τότε οι άνθρωποι, ανεξάρτητα από το τι λένε, στην πράξη προτιμούν τους «Βαραβάδες» και σταυρώνουν τους «Χρηστούς»!…

Αλλά το δίλημμα-παγίδα είναι αυτό που έθεσαν οι Φαρισαίοι υποκριτές στον Ιησού: «Είσαι υπέρ της φορολογίας στους Ρωμαίους ή όχι;». Μεγάλη παγίδα, γιατί το «ναι», Τον έστρεφε κατά των Εβραίων, ενώ το «όχι»κατά των Ρωμαίων. Η ευφυής και διπλωματική απάντηση του Χριστού «Απόδοτε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» οριοθέτησε αργότερα τις σχέσεις Κράτους και εκκλησίας: Η Εκκλησία, ως πνευματική εξουσία, οφείλει να μην ανακατώνεται στις κρατικές υποθέσεις, ενώ το Κράτος, ως κοσμική εξουσία, οφείλει από την πλευρά του να μην ανακατώνεται στις πνευματικές. Βέβαια, το τι γίνεται στην πράξη είναι… άλλου παπά ευαγγέλιο!…

Αν πας στη λογοτεχνία, πάλι τα ίδια:

–  «Τo be or no to be;» («Να ζει κανείς ή να μη ζει;») σου λέει ο Σαίξπηρ. Κάποιοι  βέβαια το μεταφράζουν: «Να του μπει ή να μην του μπει;» και γράφουν το Σαίξπηρ με  έ-ψιλον και ύ-ψιλον (:Σεξ-πυρ). Αχ αυτά τα ψιλά!…

– Ο Καζαντζάκης, πάλι, λέει: «Όρτσα διάλε την πίστη του/κι όπου το βγάλει η βράση ή που θα σάσει μια δουλειά ή που θα σοχαλάσει». Καμιά αντίρρηση, αν πρόκειται για …ξένη δουλειά!…

Εκεί που τα διλήμματα κυριαρχούν είναι ο πολιτικός χώρος. Στοχεύουν στη διαμόρφωση ενός κλίματος έντασης, μιας “κατάστασης εκτάκτου ανάγκης” για να συσπειρώνουν τους πολίτες γύρω από θέσεις και απόψεις των κομμάτων κυρίως τις προεκλογικές περιόδους ή για να περάσουν κάποια μέτρα, συνήθως σκληρά, μετεκλογικά.

Ας θυμηθούμε το «Συνέχιση μικρασιατικής εκστρατείας ή επιστροφή των παιδιών μας στα σπίτια τους;», που έθεσε ως κεντρικό προεκλογικό σύνθημά της η αντιβενιζελική φιλοβασιλική παράταξη στις εκλογές του 1920. Μετά τη νίκη της και η εκστρατεία συνεχίστηκε στα βάθη της Τουρκίας και τα Ελληνόπουλα γύρισαν. Το θέμα είναι πόσα και πώς!…

Ας τρέξουμε το ρολόι του χρόνου και ας έρθουμε στο «Ή τώρα ή ποτέ» και το «ή όλα ή τίποτε» του γαλλικού Mάη του  ’68, που τα ’μαθε κι ο Κολλητήρης μου και τα ’χει ψωμοτύρι. Συνήθως ρίχνουν κάτι ψίχουλα για το «τώρα» και το «όλα» και  μπήχνουν το «ποτέ» ή το «τίποτε»…

Ας θυμηθούμε στη συνέχεια το νόθο δημοψήφισμα της Χούντας στις 29 Ιουλίου του 1973: «Δημοκρατία ή Βασιλεία» (ΝΑΙ ή ΟΧΙ αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα ήταν: 78,4% ΝΑΙ στη «μαϊμού» Προεδρική Δημοκρατία και 21,5% ΟΧΙ στη Βασιλείας. Τότε όποιος έμπαινε στο παραβάν να ψηφίσει τον…παραβάνανε στη μαύρη λίστα.

Αμέσως μετά την Πτώση της Χούντας, στις  εκλογές του1974, ο αριστερός Θεοδωράκης μας έβαλε το διλημματικό σύνθημα: «Ή ο Καραμανλής ή τα Τανκς»! Και βγήκε ο Καραμανλής με 53%. Τότε δεν σε σημείωναν αν έμπαινες στο παραβάν, γιατί μέσα σ’ αυτό σ’ ακολουθούσε νοερά το… τανκ!…

Στο τέλος του ίδιου χρόνου (8 Δεκεμβρίου 1974)  έγινε δημοψηφίσμα για «Βασιλευόμενη ή αβασίλευτη δημοκρατία», με 69,2% υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας. Τι διάολο, πιο «δημοκρατικοί» ήταν επί χούντας ή περισσότερο αντιβασιλικοί;

Ο Ανδρέας Παπανδρέου προς τη Κεντρική Επιτροπή στο Συνέδριο στο Ξενοδοχείο «Πεντελικό», το 1990 θα θέσει το δίλημμα: «Ή ο Άκης γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ή διαλύω το ΠΑΣΟΚ και πάω για νέο κόμμα». Πού ’σαι Ανδρέα να μας δεις!…

            Ο Σημίτης το 1996 έβαλε στους συνέδρους του ΠΑΣΟΚ το δίλημμα: «Ή όλα (δηλ. πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργός) ή τίποτε». (Ο Άκης, μια και δεν θα γινόταν πρωθυπουργός, ζητούσε διαρχία: άλλος ο πρόεδρος του κόμματος- δηλ. αυτός- και άλλος ο πρωθυπουργός.) Στο τέλος της δεύτερης τετραετίας του ο Σημίτης τα παρέδωσε και τα δύο στο Γιώργο Παπανδρέου με το γνωστό «δακτυλίδι» και την έκανε με ελαφρά… πηδηματάκια και βαριά καρδιά!…

Στις εκλογές του 2006 ο Γ. Παπανδρέου διεκδίκησε την πρωθυπουργία με κεντρικό σύνθημα: «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».Τότε νίκησε η… «βαρβαρότητα» του Καραμανλή, και ο Γιώργος τραγούδησε και χόρεψε το ζεϊμπέκικο: «Τι μου το χάρισες αυτό το δαχτυλίδι»! Ο Κώστας, πάλι, στον ενάμιση χρόνο της δεύτερης τετραετίας του αντιμετώπισε το εσωκομματικό δίλημμα: «Εκλογές ή να σκάσει στα χέρια μας η βόμβα τους χρέους;» και οδήγησε τη χώρα σε εκλογές, Ουσιαστικά παρέδωσε την εξουσία στο Γιώργο, κάτι σαν δεύτερο δαχτυλίδι!… Το θέμα ήταν αν αυτός έπιασε κότσους τους δύο Κωστήδες (Σημίτη και Καραμανλή) ή εκείνοι κότσο αυτόν!..

Στις εκλογές του 2009 ο Γ. Παπανδρέου κατεβαίνει με κεντρικό σύνθημα «Αλλάζουμε ή Βουλιάζουμε»! Ο κόσμος προτίμησε το πρώτο κάνοντας πρωθυπουργό το Γιώργο. Στις Περιφερειακές («Καλλικράτειες») εκλογές του 2010 το κυβερνητικό σύνθημα ήταν: «Νίκη ή εκλογές», «Κυβερνητικούς εκπροσώπους ή εκλογές». Παράλληλα κυκλοφόρησε το αντισυστημικό δίλημμα: «Συμμετοχή στο σύστημα ή αποχή»; Κέρδισε η δεύτερη με 53 %! Δηλαδή ένας στους δύο πολίτες αρνήθηκε να μπει σε οποιοδήποτε κομματικό δίλημμα και απείχε. Όλοι όμως στη συνέχεια …έβραζαν πάλι στο ίδιο καζάνι!…

Το 2011 ήταν η χρονιά των περισσότερων διλημμάτων που έθεσε η κυβέρνηση ένεκα δημοσίου χρέους. Αρχικά: «Μνημόνιο ή χρεοκοπία;». Μετά: «Μεσοπρόθεσμο (δηλ. νέο σκληρότερο μνημόνιο) ή χρεοκοπία». Παράλληλες παραλλαγές του:

«Σκληρά μέτρα ή επιστροφή στη δραχμή;» Πιο συγκεκριμένα: «Ή θα συμφωνήσουμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα (νέων) σκληρών θυσιών, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το παρελθόν μας, ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή», Μαρία Δαμανάκη.  Το Παλυτεχνείο ζει ή… φυτοζωεί;

 – «Συναίνεση κομμάτων ή Εκλογές». «Συναίνεση κομμάτων ή δημοψήφισμα».

– «Μεσοπρόθεσμο ή πτώχευση, επιστροφή στη δραχμή και δημιουργία μίας σύγχρονης βαρβαρότητας;» Να την πάλι η… βαρβαρότητα!

– «Μεσοπρόθεσμο ή τανκς», Θεόδωρος  Πάγκαλος. Τι Θεόδωρος και τι Θεοδωράκης! Για να μην πω: Τι παππούς Θεόδωρος Πάγκαλός τι εγγονός! Τελικά, βέβαια, και  Μεσοπρόθεσμο και …τανκς ευρωπαϊκής κατασκευής και προελεύσεως!…

            Το σκληρό δίλημμα κάποιων τουλάχιστον βουλευτών ήταν: «ψήφος κατά συνείδηση (και διαγραφή από το κόμμα) ή κομματική πειθαρχία;»; Μετά όμως από τόσους λεονταρισμούς, μόνο ένας από τους κυβερνητικούς  καταψήφισε τελικά το Μεσοπρόθεσμο, κι αυτός τυφλός! Και μάλιστα πραγματικός τυφλός, όχι… μαϊμού τυφλός, σαν τους 700 «τυφλούς» ανοιχτομάτηδες της Ζακύνθου που έπαιρναν επίδομα τυφλότητας!

Ακούστηκαν και κάποια άλλα, όπως  «Μέσα ή έξω από την Ευρώπη;» και παράλληλα σαν αντί-λαλος/φόβητρο η παροιμία: «Το πρόβατο που βγαίνει από το μαντρί το τρώει ο λύκος». Συνήθιζε να τη λέει ο Μπάρμπας μου ο Γιώργος και από αυτόν την είχε πάρει ο Αβέρωφ.

Έχομε κάθε λίγο και λιγάκι και τα γκάλοπ με το ερώτημα «Σαμαράς ή Παπανδρέου;» ή «Ποιο κόμμα θα μας βγάλει από την κρίση, το Α ή το Β;» με νικητή τον… κανένα και το κανένα αντίστοιχα! Ούτε ο κύκλωπας Πολύφημος να ήταν ο λαός!…

Γενικά σε όλες τις εκλογές της μεταπολίτευσης μας βομβάρδιζαν τα μυαλά με το δίλημμα: «Αυτοδύναμη κυβέρνηση ή ακυβερνησία και χάος;». Τόσα χρόνια είχαμε αυτοδύναμες κυβερνήσεις και μόνο το χάος δεν γλυτώσαμε! Όλη η ιστορία ήταν να έχουν τη δυνατότητα να  κλέβουν… αυτοδύναμα και ιδού το χάλι μας, αλί μας και τρισαλί μας!…Και έχουν και το θράσος να λένε κάποιοι ότι «Όλοι μαζί τα φάγαμε». Ή ότι «Το ένα εκατομμύριο δημοσίων υπαλλήλων που ταλαιπωρούν δέκα εκατομμύρια πολίτες, μας έφτασε εδώ που μας έφτασε» και ότι «Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αξία της ζωής είναι μόνο εάν είσαι αριστερός. Εάν δεν είσαι αριστερός, σε πεθαίνουν σε δύο ημέρες». Νισάφι, βρε παιδιά! Λίγο σκόντο κάνετε, για να μη  χάνετε και το όποιο δίκιο σας!

Έτσι, μας οδήγησαν στα διλήμματα: Να ψηφίσω ή να μην ψηφίσω; Λευκό ή άκυρο; Μούτζωμα ή γιαούρτωμα; Πορτοκάλια και νεράτζια ή  πέτρες; Να πληρώνω ή να μην πληρώνω; Ψευτοδημοκρατία ή Χούντα; Άκουσον, άκουσον πού μας κατάντησαν οι Καραγκιόζηδες! Οι… μαϊμού Καραγκιόζηδες θέλω να πω!…

Πρόσφατα ο πρωθυπουργός στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης έθεσε το δίλημμα: «Ή πάμε μπροστά στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις ή μπαίνουμε σε εθνική περιπέτεια». Καλά, τώρα πού βρισκόμαστε;

Έχουμε και τα πλαστά διλήμματα, που εξυπηρετούν μεγάλα οικονομικά συμφέροντα., του τύπου: «Ανάπτυξη ή προστασία περιβάλλοντος;», «Καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής ή οικονομική ανάπτυξη;», «οικολογική πολιτική ή καταπολέμηση της φτώχειας;» Λες και δεν μπορούμε να έχουμε και τα δύο!..Μασκαράδες, ε μασκαράδες!…

Παραπλανητικά είναι και τα διλήμματα του τύπου: «Eίστε με  το καλό, το δίκαιο, το ηθικό, (εννοώντας με αυτά τους εαυτούς τους πχ τους Aμερικανούς ή το κόμμα τους)  ή με το κακό, το άδικο, το ανήθικο;»(εννοώντας με αυτά του αντιπάλους τους).  Λες και αποκλείεται να μην είσαι με κανένα!…

Και πάνω στην κορύφωση της τηλεταινίας, να σου και το διαφημιστικό δίλημμα «Σαμπουάν και  conditioner της σειράς… τάδε ή φαλάκρα ( ψαλίδα στα μαλλιά, σπιθουράκια κλπ);». «Αποσμητικό…τάδε ή μοναξιά και απομόνωση;». «Χαρτί υγείας παπαρόλ ή αιμοροΐδες;»…

Πέρα από αυτά, έχουμε τα απλά καθημερινά διλήμματα, που, αν και φαίνονται απλά, η απόφαση δεν είναι τόσο εύκολη.

Μπαίνεις, ας πούμε, στο σούπερ μάρκετ και προβληματίζεσαι: «Να αγοράσω το φθηνό ή το ακριβότερο;».Μετά σκέφτεσαι πως «ό,τι πληρώνεις παίρνεις» και πως «το φτηνό το πληρώνεις δυο φορές». Μπορείς ακόμη και να σκεφτείς ότι το φτηνό μπορεί να είναι προϊόν παράνομης εργασίας, π.χ παιδικής, ή «μαϊμού», που στερεί το εισόδημα από ένα δημιουργό όχι κατ’ ανάγκη φτιαγμένο. Παρόμοια είναι τα διλήμματα: «Το βιολογικό ή το συμβατικό;», «Το εγχώριο ή το εισαγόμενο;». Θα μου πείτε, τώρα με την οικονομική κρίση, τέτοια διλήμματα είναι πολυτέλεια. Ναι, αλλά …πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι!…

Τώρα τελευταία, προβληματίζεσαι: «Να πάω στο καφενείο ή να κάτσω σπίτι μου;». Και αν πας στο καφενείο, προβληματίζεσαι: «Να πιω τον καφέ μου ή το χυμό μου στο τραπεζάκι ή να τον πάρω και να τον πιω στο παγκάκι φτηνότερο;». «Να ανεχτώ τη μερική απασχόληση (τις απλήρωτες υπερωρίες, την κακή συμπεριφορά του εργοδότη μου κλπ)  ή να μείνω άνεργος/η;»…

            Το τραγικό όμως δίλημμα το ’χουν οι νέοι. Είναι φοβερό να τους ακούς να λένε: «Να φύγω μετανάστης σε Δύση και Ανατολή ή να μείνω στη πατρίδα και να  φασκελώνω μια τα καδραρισμένα μου πτυχία και μια τη μούρη μου;».  Να ξεκουμπιστούν όσοι έκαναν την Ελλάδα…κρανίου τόπο!… Άντε γιατί τα …πήρα στο κρανίο!

Υπάρχουν και τα καθαρά προσωπικά διλήμματα. Ας πούμε: «Να μοιράζεσαι το ίδιο κρεββάτι με τη γυναίκα σου που ροχαλίζει σαν ξεχαρβαλωμένο μηχανάκι στην ανηφόρα ή να τη βγάζεις στο στενό καναπέ της κουζίνας;». «Να τρως από τις αηδίες φαγητά που έμαθε να κάνει από τις σειρές τηλεμαγειρικής  ή να  ψήνεις μόνος σου (ή να τη βγάζεις με τα συσσίτια του Δήμου, με σουβλάκι, με επισκέψεις σε άλλα σπίτια ή  νηστικός);». «Να βλέπεις τηλεόραση μαζί της για παρέα και να τρως στη μούρη τα Τούρκικα  ή να τη βγάζεις με το ραδιοφωνάκι και μόνος σου;»…

Επειδή όμως σας κούρασα και έχετε το δίλημμα «να φύγετε ή να μείνετε», η συνέχεια δική σας. Καθένας ξέρει… τι ψήνει το τσικάλι του! Ας μας δώσει μια γεύση.

Το πιάτο, το μικρόφωνο ήθελα να πω, θα το περιφέρει ο Κολλητήρης….

 * Ο θίασος του Καραγκιόζη διαλύθηκε, αφού δεν είχε να τον πληρώνει, και ο λαϊκός μας ήρωας το ’ριξε στα θεατρικά μονόπρακτα και στους (αντι) θεατρικούς μονολόγους!…

 

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Κι ο θίασος διαλύθηκε; Ε, πόσο θα άντεχε; Κι εμείς πόσο θα αντέξουμε τον καναπέ και τα Τούρκικα;

    Σχόλιο από Τσουντάνης Γαβριήλ — 17 Σεπτεμβρίου 2011 @ 5:48 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: