Άγονη γραμμή

19 Σεπτεμβρίου 2011

Ταραχές στο Λονδίνο Ελλάδα και νεολαία

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 8:24 πμ
Tags:

Έβλεπα τις διαδηλώσεις και τα γεγονότα στη Βρετανία  μέρες και μοιραία έκανα κάποιες σκέψεις. Όλη την ημέρα βλέπουμε τηλεόραση γιατί δεν έχουμε τι άλλο να κάνουμε, έλεγε η αγγλική νεολαία στους δημοσιογράφους! Οι παραστάσεις που έχει καθημερινά ένα άτομο σε σύγκριση με πριν από 40 η 50 χρόνια είναι χιλιάδες, και όμως η σημερινή νεολαία, ακόμα και στη χώρα μας, όχι όλη εννοείται, δεν έχει τι να κάνει! Απίστευτο!

Πριν από μέρες συζητούσα με φίλους που κι αυτοί έχουν παιδιά σε κρίσιμη ηλικία. Προβληματισμένοι όλοι μας, για το αύριο για τις συντάξεις , τους μισθούς, το μέλλον των παιδιών μας, το μέλλον το δικό μας! Το κύριο θέμα όμως ήταν ότι  τα περισσότερα παιδιά δεν δείχνουν ίδια διάθεση για μάθηση όπως παλιότερα, απόδειξη ότι αφήνουν πολλά μαθήματα κάθε χρόνο στο πανεπιστήμιο για την επόμενη χρονιά. Έπεφταν βροχή οι θύμησες πάνω στο τραπέζι απ’ όλους μας χωρίς να μπορούμε να βρούμε τη σωστότερη λύση-απάντηση και καταλήγοντας σχεδόν πάντα στη δραστικότερη, που εδώ και χρόνια έχει καταργηθεί λόγο των προοδευτικών; η μήπως των εκφυλιστικών; τάσεων της κοινωνίας, την αυστηρότητα και το ξύλο! Μωρέ με μερικά χαστούκια και μερικά καντήλια να δεις για πότε θα έπαιρναν όλοι μπρος και θα δούλευαν όλα ρολόι! Είπε κάποιος. Άσε που είναι πασίγνωστο ότι το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο!

Να γυρίσουμε σε τακτικές του 50 λοιπόν; Εγώ ρε σεις, είπε κάποιος, θεωρούσα δεδομένο όταν ήμουν φοιτητής, ότι Χριστούγεννα, Πάσχα και καλοκαίρι όταν κατέβαινα για διακοπές, χωρίς να μου πει κανένας τίποτα απολύτως, θα πήγαινα στο χωριό να βοηθώ τους γονείς μου σε χίλια δυο πράγματα και δεν φημιζόμουν για την όρεξη μου για δουλειά. Άσε που ο τρύγος η κάποιες άλλες δουλειές ήταν για εμάς τα παιδιά πανηγύρι! Φυσικά δεν έχανα τη διασκέδαση με την παρέα μου. Και τα ξενύχτια μας κάναμε και τις οινοποσίες μας και τα φλέρτ μας είχαμε. Αλλά κάθε πρωί χωρίς να μας πει κανένας τίποτα ξεκινούσαμε για την απαραίτητη δουλειά που έπρεπε να γίνει και όλοι βοηθούσαμε στο σπίτι ανάλογα. .. Πολλές φορές δεν είχαμε την όρεξη να τα κάνουμε όλα αυτά ,αλλά ξέραμε ότι ήταν απαραίτητο να γίνουν και δεν σήκωναν αναβολή. Σύνταξη ΟΓΑ δεν υπήρχε στην οικογένεια, ούτε επιδοτήσεις από την ΕΟΚ, αλλά όλοι περνούσαμε ανεκτά, σπουδάσαμε και διαλέξαμε το επάγγελμα που θέλαμε.

Στο πανεπιστήμιο είχαμε δικαίωμα να αφήσουμε δυο μαθήματα για το επόμενο έτος, αλλιώς χάναμε τη χρονιά και ξαναπηγαίναμε στο ίδιο έτος, και όλοι μας ανεξαιρέτως είχαμε βαριά την αίσθηση της ευθύνης, ότι οι δικοί μας δεν έχουν να πληρώσουν περιττά έξοδα για άλλη μια χρονιά, πέρα βέβαια από την ξευτίλα  στην παρέα, αν είχαμε την όποια αποτυχία. Τι γίνεται τώρα όμως; Παρά την ευμάρεια που υπήρχε, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, στην κοινωνία γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Τα παιδιά δύσκολα αφιερώνονται στη μάθηση και ακόμα πιο δύσκολα παίρνουν πτυχίο.

Η απάντηση από κάποιον της παρέας μάλλον θλίψη προκαλεί. Κύριοι μας λέει.. έχω το παιδί μου σε μια σχολή και του παρέχω ότι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να κάνει τη φοιτητική του ζωή πιο εύκολη και παράλληλα να διαβάζει για να περνά τα μαθήματα του χωρίς κανένα πρόβλημα. Όμως γίνεται ακριβώς το αντίθετο! Είναι μονίμως κουρασμένο! Πότε πρόλαβε να κουραστεί; μπορείτε να μου πείτε; Δεν διαβάζει έχοντας αποτελέσματα ακριβώς αντίθετα από εκείνα που προσδοκώ! Έχω βαρεθεί να του δίνω συνέχεια ευκαιρίες και να το παροτρύνω για το καλύτερο. Δεν έχει δουλέψει ποτέ στη ζωή του, όλη μέρα κοιμάται, ενώ το βράδυ αν δεν είναι βόλτα μέχρι τις 3-4-5 το πρωί, είναι στο ιντερνέτ και κοιμάται ξημερώματα. Για διάβασμα ούτε λόγος, όπως επίσης και για δουλειά. Είμαι σε θέση να γνωρίζω συνέχισε, γιατί τέλειωσα την ίδια σχολή με το παιδί μου, ότι τα μαθήματα είναι σχεδόν τα ίδια όπως τότε, έχουν ακριβώς την ίδια δυσκολία και όμως το παιδί μου χρωστάει ένα σωρό μαθήματα, σε αντίθεση με τους περισσότερους φοιτητές τότε, που τα περνούσαν όλα κάθε εξεταστική, δουλεύοντας παράλληλα αφού τα χρήματα από το σπίτι δεν έφταναν. Είμαι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Μεγάλε! Του είπε κάποιος για να είμαστε σοβαροί τώρα! Το παιδί φταίει; η μήπως εμείς που καταστρέφουμε οι ίδιοι τα παιδιά μας, επειδή λυπούμαστε να τα ξυπνήσουμε το πρωί και να τα στείλουμε για δουλειά, για να μην χαλάσει η επιδερμίδα τους; Το παιδί φταίει η εμείς που του παίρνουμε υπολογιστή για χρήση και βελτίωση γνώσεων και αυτό δεν κάνει τίποτε άλλο, από το να παίζει παιχνίδια ανούσια χωρίς απολύτως κανένα νόημα και καμιά διάθεση βελτίωσης μάθησης; Μήπως φταίμε εμείς, που όταν ζητά να του πάρουμε κολόνια των 100 ευρώ η ρούχα των τριακοσίων, αντί να του πούμε πήγαινε δούλεψε και εμείς θα βάλουμε τα υπόλοιπα για να τα πάρεις, τρέχουμε να ικανοποιήσουμε την επιθυμία του για να φανούμε καλοί γονείς;

Κάπου εκεί μπήκε στη συζήτηση ο ψυχολόγος! Ξέρετε εκείνος που τον είχαμε κι εμείς από τα παιδικά μας χρόνια, όπως και οι γονείς μας άλλωστε, και μας έδινε λύσεις σε κάθε πρόβλημα! Η συζήτηση είχε πάρει τέτοια τροπή, που ενώ όλοι μας συμφωνούσαμε για δραστικές αλλαγές, διαφωνούσαμε για τον τρόπο και τον χρόνο της αλλαγής, ενώ δυο τρεις είπαν ότι οι σύζυγοι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες χαλούν μόνιμα τη σούπα, αφού άσπρο λέμε εμείς μαύρο αυτοί, για να είναι αρεστοί στα παιδιά!

Ξέρετε (λέει ο ψυχολόγος) θα πρέπει να βάζουμε φραγμό στα παιδιά και να τους λέμε ότι χωρίς να κάνεις αυτό, δεν θα έχεις εκείνο.. και θα πρέπει να υπάρχει κοινή γραμμή και από τους δυο γονείς για να έχουμε το ποθητό αποτέλεσμα. Ναι ρε μεγάλε εσένα περιμέναμε να μας το πεις γιατί εμείς δεν είμαστε ικανοί να το σκεφτούμε! Δεν μας λες όμως τον τρόπο; Σκοτώνοντας το παιδί η την μάνα με τους παππούδες και τις γιαγιάδες ας πούμε, όταν δεν υπάρχει κοινή γραμμή;

Υπάρχει μια ωραία ελληνική λέξη που λέγεται εγρήγορση και εμείς λόγο των ηδονικών απολαύσεων που πρόεκυψαν στη ζωή μας τα τελευταία 30-40 χρόνια την έχουμε ξεχάσει, η δεν θέλουμε να την εφαρμόσουμε στα παιδιά μας για να μην τα ταλαιπωρούμε. «Το περίσσιο χαλά το ίσιο» έλεγαν οι παλιότεροι κι εμείς έχουμε χαλάσει εντελώς το ίσιο στα πλαίσια της προοδευτικότητας, της εξέλιξης και της αδιαφορίας πολλές φορές. Αν σήμερα κάποιος από τους γονείς είναι αυστηρός και απαιτητικός από τα παιδιά του, καταντά να είναι γραφικός.

Μην ανησυχείτε κύριοι θα βρουν το δρόμο τους τα παιδιά μας, πάντα έτσι γίνεται, είπε κάποιος. Ναι θα τον βρουν ρε φίλε αλλά πως; Θα πάνε ας πούμε Ρέθυμνο-Χανιά κατευθείαν, η μέσω αγίου Νικολάου; για να ξέρουμε! Είπε ένας άλλος. Είτε μας αρέσει είτε όχι ας παραδεχθούμε κύριοι, ειπώθηκε από άλλον, ότι η κοινωνία έχει αλλοιωθεί στα πλαίσια της όποιας εξέλιξης, με όλα τα  επακόλουθα και με αποτέλεσμα όλα αυτά τα καλά η άσχημα που ζούμε στην κοινωνία του σήμερα.

Η ώρα είχε περάσει και η παρέα έπρεπε να διαλυθεί. Το τελευταίο που ειπώθηκε ήταν πως τα αποτελέσματα των πανελλήνιων εξετάσεων βγαίνουν σε δυο τρεις μέρες και  μακάρι οι νέοι φοιτητές να έχουν το κέφι και τη διάθεση για μάθηση, που θα τους επιτρέψει να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής της κοινωνίας που ζούμε και να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων προς το καλύτερο, έχοντας πραγματικά πολλά ενδιαφέροντα πράγματα να κάνουν πέρα, από την φραπεδιά και το διαδίκτυο, ξέροντας με σιγουριά ποια είναι «η συντομότερη και η καλύτερη δυνατή διαδρομή» για τον τελικό προορισμό τους.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: