Άγονη γραμμή

18 Ιανουαρίου 2012

1922-2012 συνειρμοί και ομοιότητες…

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 11:21 πμ
Tags:

Είχα τη χαρά να παρευρίσκομαι στην παρουσίαση του βιβλίου του φιλόλογου Γιώργου Φρυγανάκη στο σπίτι του πολιτισμού, με τίτλο «Η Ρεθυμνιώτικη πένα και οι πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής». Μια κατάμεστη από κόσμο αίθουσα, και μια παρουσίαση από τον ίδιο τον συγγραφέα, ουσιαστική, περιεκτική και άκρως συγκινητική, για τους πρόσφυγες στο Ρέθυμνο από τις χαμένες, αλλά όχι λησμονημένες πατρίδες… βιβλίο που αξίζει να κοσμεί τη βιβλιοθήκη του καθενός Ρεθεμνιώτη και που τα χρήματα από τα έσοδα θα διατεθούν για την ανέγερση του μνημείου στην πλατεία των μικρασιατών.

Όλοι φρεσκάραμε στη μνήμη μας, με την προβολή βίντεο στην οθόνη, γεγονότα που σημάδεψαν αρνητικά μια για πάντα τον ελληνισμό, μέσα από την απίστευτη ανικανότητα κάποιων που εντελώς τυχαία; ήταν και τότε πολιτικοί, όπως και σήμερα, και μας οδήγησαν στις εννοείται όχι αρεστές σε κανέναν, περιπέτειες που σημάδεψαν όλες τις γενιές που ακολούθησαν και με ανυπολόγιστο κόστος για τον ελληνισμό.

Αναπόφευκτα όσο και να το ήθελα δεν μπόρεσα να αποφύγω τους συνειρμούς και τον παραλληλισμό με το σήμερα…

Τότε ο έλληνας φαντάρος προσπαθούσε να αντιμετωπίσει την εκδικητική μανία του τούρκου στο μέτωπο, με τους συμμάχους αδρανείς, αδιάφορους και απλούς θεατές, ενώ η ηγεσία του στρατεύματος (βλέπε στρατηγός Χατζηανέστης) έκανε την παραμονή της επίθεσης δεξίωση στους πρέσβεις των μεγάλων δυνάμεων στη Σμύρνη! 500 περίπου χιλιόμετρα μακριά από το μέτωπο, δηλαδή σχεδόν την χιλιομετρική απόσταση Αθήνας Θεσσαλονίκης! χωρίς καν να γνωρίζει τι γίνεται στο μέτωπο (όπου και θα έπρεπε να βρίσκεται) αφού και τα μέσα για επικοινωνία τότε, σε σχέση με αυτά  που υπάρχουν σήμερα, ήταν εντελώς πρωτόγονα. Η καταστροφή ήταν μαθηματικά αναπόφευκτη και μόνο χάρη σε δυο τρεις ικανούς και μπαρουτοκαπνισμένους αξιωματικούς, όπως ο Πλαστήρας και ο Γονατάς, μέσα στο απόλυτο χάος κατορθώθηκε να σωθεί ο ελληνικός στρατός και να ανασυνταχτεί στον Έβρο, έτοιμος να βαδίσει για την Κωνσταντινούπολη, για να δώσει τη δύναμη και το δικαίωμα στον εξόριστο ελευθέριο Βενιζέλο στη Λωζάνη να πετύχει ουσιαστικά, όσο και να φαίνεται απίστευτο, να ανασύρει μέσα από τα αποκαΐδια της Μικράς Ασίας μια διπλωματική νίκη! διεκδικώντας και παίρνοντας τελικά, τα νησιά του αιγαίου που είχαν και θα συνεχίσουν να έχουν ζωτική σημασία για τη χώρα, όπως αναφέρεται στην βιογραφία του από τον τελευταίο ιδιαίτερο γραμματέα του Στέφανο Στεφάνου, προβλέποντας ο διορατικότερος πολιτικός της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, την υφαλοκρηπίδα που τότε δεν υπήρχε, και καθιστώντας ουσιαστικά το αιγαίο, για τη χώρα μας, μια ελληνική λίμνη, κάτι που για την ώρα παρά τις προσπάθειες τους οι τούρκοι, λόγω των γνωστών οικονομικών συμφερόντων, δεν έχουν μπορέσει να ανατρέψουν.

Τότε το 1922… πολιτικοί που τους ενδιέφερε μόνο η αυτοπροβολή και η εξουσία μοιράζοντας θέσεις σε στρατηγούς άσχετους με τον πόλεμο, χωρίς γνώσεις στα τελευταία επιτεύγματα της πολεμικής μηχανής της εποχής, βάζοντας στο περιθώριο μπαρουτοκαπνισμένους διοικητές φαντάρων που ήξεραν από πόλεμο και τι θα μπορούσαν να πετύχουν στο πεδίο της μάχης. Φαντάροι  χωρίς ψυχική δύναμη, απογοητευμένοι και μη έχοντας εμπιστοσύνη σε κανέναν για να πολεμήσουν, ακόμα και στον ίδιο τους τον εαυτό. Χώρα κατεστραμμένη εντελώς οικονομικά, που έπρεπε να υποδεχτεί ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες από τη μεγαλύτερη μετακίνηση πληθυσμών στην ιστορία! χωρίς ψυχικό σθένος, και με την απόλυτη απογοήτευση στους πολίτες, που όμως κατάφερε τελικά να σταθεί στα πόδια της και να μεγαλουργήσει στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μόλις 18 χρόνια μετά! Χάρη στην αναδιοργάνωση του κράτους από τον Ελευθέριο Βενιζέλο αμέσως μετά την καταστροφή.

Σήμερα… πολιτικοί που λένε πως «τα έφαγαν μαζί μας» αφού διόρισαν ακόμα και τον εικοστό πέμπτο τριτεξάδελφο της Μιχαλούς, για να πάρουν την ψήφο του και να συνεχίσουν να αλωνίζουν στην πολιτική σκηνή, και που οδήγησαν τη χώρα σε ένα λαβύρινθο τούνελ με μινώταυρους, που κανείς δεν έχει τον μίτο και δεν ξέρει πως και με ποιον τρόπο θα γλιτώσουμε από αυτούς. Πολιτικοί που αγνοούν τις βασικές αρχές του νέου κόσμου, της νέας τάξης πραγμάτων, που κτίζεται εδώ και δεκαετίες από τους ισχυρούς της γης, βήμα προς βήμα, βασισμένος σε εντελώς διαφορετικές αρχές από εκείνες τις οποίες γνωρίζαμε, και έχοντας βασικά χαρακτηριστικά την οικονομική αφαίμαξη των λαών, την κυριαρχία με την τεχνολογία, τη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, αλλά και το ψυχικό πλέον σκότωμα των λαών και όχι το βιολογικό που ξέραμε μέχρι σήμερα. Πολιτικοί οι οποίοι όπου και να πάνε τους πετούν γιαούρτια, ντομάτες και όλα τα ζαρζαβατικά αποδοκιμάζοντας τους, αλλά εκείνοι απτόητοι μένουν γαντζωμένοι στην καρέκλα της εξουσίας μέχρι τα βαθιά γεράματα για να προσφέρουν όσο γίνεται περισσότερα για την απόλυτη διάλυση της χώρας. Ότι δεν κατάφεραν οι ορδές των βαρβάρων στην τρισχιλιετή και πλέον ιστορία μας, το καταφέρνουν με εκπληκτική επιδεξιότητα και μαεστρία, λιγότεροι από τριακόσιοι απ’ όσους κάθονται στα έδρανα της βουλής, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα! Πολίτες που είναι απηυδισμένοι από τα εξοντωτικά φορομπηχτικά μέτρα και που δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη σε κανένα πολιτικό για οτιδήποτε.

Και όλα αυτά συμβαίνουν δυστυχώς, χωρίς σήμερα να διαφαίνεται στον ορίζοντα πολίτικος με τις ικανότητες του Βενιζέλου η ακόμη και του Μεταξά, που ανεξάρτητα από το αν ήταν δικτάτορας, πρέπει να ειπωθεί πως ήταν ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της εποχής του, για να αναδιοργανώσουν το κράτος.

Μένει να δούμε, όσοι και αν το προλάβουμε, αν αυτό που είπε ο στρατηγός Μακρυγιάννης στο γάλλο στρατηγό Derigny λίγο πριν από τη μάχη των μύλων…  «Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά» επαληθευτεί για μια ακόμη φορά και η Ελλάδα ξαναβρεί το δρόμο της έστω και την ύστατη στιγμή από τη μαγιά της, τους νέους και νέες που καλούνται να διασφαλίσουν το μέλλον της χώρας σ’αυτές τις δύσκολες στιγμές προσαρμοσμένοι και αναπτύσσοντας νέους δυνατούς μηχανισμούς αντίστασης στη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Το δρόμο που θέλει την Ελλάδα, χωρίς ίχνος κομπορρημοσύνης, αφού άλλωστε το διδάσκει ο αδέκαστος κριτής η ιστορία, ακόμα και αν είναι μικρή και αδύναμη, να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα βαλκάνια, στη μέση ανατολή, στην Ευρώπη, μα και στον κόσμο ολόκληρο, δείχνοντας σε όλους πάντα με κάποιο μοναδικό τρόπο, ακόμα και χωρίς τον πολυπόθητο μίτο, την έξοδο από το τούνελ με τους μινώταυρους, και  ανασύροντας μέσα από το απόλυτο σκοτάδι το φως, με τη διαδικασία που μόνο εμείς οι έλληνες ξέρουμε,  βασισμένοι στο DNA μας.

Ρέθυμνο 17-1-2012                                                              Παπαδάκις Βαγγέλης

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: