Άγονη γραμμή

25 Απριλίου 2012

Ο παγωτατζής

Filed under: Δαφέρμος Αντώνης — Άγονη Γραμμή @ 6:47 μμ
Tags:

 

Aλήθεια ποιος δεν θυμάται τον παγωτατζή, τον μερακλή, τον Γιώργη Μιχαηλίδη. Μια γραφική φιγούρα, με άσπρη ποδιά και άσπρο σκούφο στο κεφάλι. Ποιος δεν θυμάται το τρίτροχο καροτσάκι του, κάτασπρο , καθαρό, γεμάτο καθρεφτάκια, φωτογραφίες, ένα πανέμορφο βασιλικό επάνω και ένα χειροκίνητο τηλέφωνο για φιγούρα!

Μ’ αυτό το ψεύτικο τηλέφωνο έκανε φοβερές πλάκες. Κάποτε, κατέβηκε από το Γερακάρι ένας παραγωγός που πουλούσε κεράσια.

«Πόσο τα δίνεις;»του λέει ο Γιώργης.

«Τέσσερις δραχμές» του απαντά ο χωρικός.

«Κάτσε να πάρω τηλέφωνο την αγρονομία,γ ιατί τα δίνεις πολύ ακριβά».

«Όχι, όχι, μην πάρεις, θα σου τα δώσω μόνο δύο δραχμές…»

Ποιος δεν δοκίμασε τη νοστιμιά και τη δροσιά του παγωτού του. Μαθητές στο Γυμνάσιο Αρρένων Ρεθύμνου, τη δεκαετία του ’50, περιμέναμε να πιάσουν οι ζέστες για να κάνει την εμφάνιση του ο Γιώργος, ο παγωτατζής. Γνώριζε πότε χτυπούσε το κουδούνι. Ξεχυνόμαστε σαν αγρίμια στις σκάλες, πηδούσαμε τα μπεντένια να φτάσουμε στη δυτική είσοδο του γυμνασίου. Εκεί μας περίμενε ο μερακλής, έτοιμος με το φρέσκο παγωτό του. Σπρώχναμε και σπρωχνόμαστε για να απολαύσουμε το πολυπόθητο παγωτό. Σ’ όλη τη διαδικασία δεν έπαιρναν μέρος όσοι δεν είχαν το πενηνταράκι, τη μισή δραχμή που ήταν η τιμή του παγωτού. Έφτιαχνε και παγωτό νηστίσιμο τον Δεκαπενταύγουστο. Τότε τηρούσαν και τις νηστείες.

Σαν σχόλαζε το Γυμνάσιο Αρρένων, έπαιρνε τον χωματόδρομο κάτω για το σπίτι του. Περνούσε το Γυμνάσιο Θηλέων, τη μισογκρεμισμένη εκκλησία των Τεσσάρων Μαρτύρων, την Κρεαταγορά, τη Σοχώρα, τη Μεγάλη Πόρτα, τους μιναρέδες, τα κιόσκια στον Πλάτανο, και έφτανε στο αρχοντικό του για ένα βιαστικό, λιτό γεύμα, ανεφοδιασμό με φρέσκο παγωτό και πάγο και συνέχιση του έργου του σε άλλα στέκια, κάτω από τον καυτό ήλιο, για να δροσίσει κι άλλους, μικρούς και μεγάλους πελάτες. Όταν πηγαίναμε εκδρομή στον Κουμπέ, εκεί στην παραδοσιακή τρόμπα, που το νερό ξεπήδαγε από τη θάλασσα, εκείνος ακολουθούσε με το καροτσάκι του για να μας γλυκάνει με το παγωτό του και να κάνει την εκδρομή μας πιο ευχάριστη.

0 παγωτατζής έκανε την εμφάνιση του σε όλες τις εκδηλώσεις της ρεθυμνιώτικης κοινωνίας. Τον βλέπαμε στο γήπεδο της Σοχώρας, την Κυριακή, που έπαιζε ποδόσφαιρο ο «Κεραυνός» με τον «Αστέρα» ή στις γυμναστικές επιδείξεις των Δημοτικών Σχολείων και Γυμνασίων. Κάθε μεσημέρι έδινε το παρόν στα πρακτορεία των λεωφορείων (Αμαρίου – Μυλοποτάμου), στην πλατεία του Αγνώστου Στρατιώτη ή κάτω από το Γυμνάσιο Αρρένων, στο αγιοβασιλειώτικο πρακτορείο. Τις υπόλοιπες ώρες περνούσε τις γειτονιές της παλιάς πόλης, με τους πιτσιρικάδες να κάνουν ουρά περιμένοντας τη σει­ρά τους. Το βράδυ σύχναζε στον Πλάτανο και άκουγε σαντούρι στο καφενείο του Χαράλ. Μελισσιανού και του Μάρκου του Αρμένη. Στη Σοχώρα πήγαινε στο καφενείο του Νταούτη και του Κατσαβίδη.

Το σερβίρισμα γινόταν με μια τσίγκινη φόρμα, παραλληλεπίπεδου σχήμα­τος, εσωτερικά της οποίας ανεβοκατέβαινε ένα έμβολο, που κατέληγε στη βάση της φόρμας. Πρώτα τοποθετούσε ένα μπι| σκότο στη βάση της φόρμας και μετά τη γέμιζε παγωτό μ’ ένα κουτάλι. Τοποθετούσε άλλο ένα μπισκότο επάνω στο παγωτό, ι έσπρωχνε το έμβολο προς τα πάνω και το σερβίρισμα ήταν έτοιμο. Αυτό ήταν το κασάτο παγωτό. Αργότερα βγήκε το χωνάκι και μετά το ξυλάκι. Για να μη λιώνει το παγωτό, έριχνε κατά διαστήματα κομμάτια πάγου εξωτερικά του κάδου. Αργότερα, το τρίτροχο καροτσάκι αντικαταστάθηκε με ένα άλλο που είχε τρεις ρόδες ποδηλάτου και κινούνταν με αλυσίδα. Ο παγωτατζής καθόταν πάνω στη σέλα.

Το παγωτό το επινόησε κάποιος Ιταλός, το 1640. Σήμερα, κυκλοφορούν δεκάδες διαφορετικά είδη, γεύσεις και συσκευασίες παγωτού. Τα βρίσκεις παντού: στο περίπτερο, στο ζαχαροπλατείο, στο εστιατόριο.

Ψάχνοντας, συνάντησα τον εγγονό του μερακλή, τον Γιώργη Μιχαηλίδη, ο οποίος διατηρεί μια ωραία ταβέρνα στο Ρέθυμνο. Με προθυμία μου έδω­σε χρήσιμες πληροφορίες και φωτογραφικό υλικό. Ο Γιώργος ο παγωτατζής γεννήθηκε στο Ντεμίσι της Μικράς Ασίας, το 1901. Το 1922 ήρθε και :   εγκαταστάθηκε με την οικογένεια τους το Ρέθυμνο.Ο πλανόδιος παγωτατζής των παιδικών μας χρόνων δεν υπάρχει πια. Η φωνή του δεν ακούγεται στα γραφικά στενά δομάκια του Ρεθύμνου. Το καροτσάκι του θα σαπίζει πεταμένο σε κάποια γωνιά. Όμως εμείς, οι παλιότεροι, θα τον θυμόμαστε κι αυτόν και τις δροσερές νοστιμιές που μας χάρισε σε δύσκολα χρόνια.

 

Δαφέρμος Αντώνης, Παραδοσιακά επαγγέλματα που χάνονται. Ρέθυμνο 2007, σελ. 272

 

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Νοσταλγια

    Σχόλιο από παγωτατζης — 4 Απριλίου 2013 @ 12:48 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: