Άγονη γραμμή

14 Μαΐου 2012

Εγερθείτε λοιπόν κατά του «εγέρθητο»

Filed under: Λεχωβίτης Θωμάς — Άγονη Γραμμή @ 9:05 πμ
Tags:

Κατ’ αρχήν το παραστρατιωτικό παράγγελμα «εγέρθητο» όπως επιβλήθηκε από άνδρα της «Χρυσής Αυγής», απομακρύνεται από τη γραμματική πειθαρχία της λέξης, τόσο σε επίπεδο κλίσης, όσο και αριθμού αναφοράς, ακριβώς γιατί επιχειρεί να υποτάξει τους αποδέκτες του σε μια άλλη εξωγλωσσική πειθαρχία: Αυτήν της ιαχής της αγέλης -Εδώ η λέξη εκλαμβάνεται όχι ως μέσο συμβατικής κοινωνικής συνεννόησης, αλλά ως κωδικοποιημένο ουρλιαχτό τεράτων που η συμπτωματική σωματοτυπική τους ανάπτυξη, ως διπόδων θηλαστικών, δανείζεται αναγκαστικά από το λεξιλόγιο των θηραμάτων τους. Ας συνεννοηθούμε κατ’ αρχήν σε δύο παραδοχές που θα μας επιτρέψουν να αντιλέξουμε σοβαρά στο «εγέρθητο».

1. Η Δημοκρατία δεν είναι ένα τυπικό κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης.  Δεν είναι δηλαδή πολιτικό προϊόν, αλλά ουσιώδες πολιτιστικό αγαθό. Το οποίο για να μορφοποιηθεί σε πολιτειακό σύστημα προϋποθέτει την σύγκλιση αρετών που καθιέρωσε ο αρχαιοελληνικός ουμανισμός ως βασικές του συνιστώσες.
2. Η Δημοκρατία προσδιορίζεται γονιδιακά ως πολιτεία ανοχής. Γι’ αυτό και οφείλει να εξασφαλίζει συνθήκες ίσης πρόσβασης στις λειτουργίες της, κάθε λογής μειοψηφιών. Ακόμα και αυτών που συστημικά αγωνίζονται να τη καταργήσουν. Κατ’ αυτού του κινδύνου ένα μόνο όπλο διαθέτει: Την ανάταση των δομών που τη συγκροτούν. Είτε αυτές αφορούν πολιτιστικές καταβολές, είτε παραπέμπουν σε ένα status εξισορρόπησης και συνδιαχείρισης αντιθέτων κοινωνικών στρωμάτων. Αλλιώς, αν καταστεί δηλ. ένα φοβικό πολιτικό σύστημα, έτοιμο να αποτάξει τις αρχές που το διαμόρφωσαν, τότε το παράγγελμα «εγέρθητο» θα παύσει να ανατριχιάζει τους κοινωνούς της.

Τι κάναμε εμείς λοιπόν για να αποτρέψουμε τα απαξιωτικά παραγγέλματα σε βάρος μας;

Αποβάλλαμε προ καιρού από την ηθική του πολιτεύματος μας αρετές, όπως αυτές της αλληλεγγύης, της συμμετοχής, της κοινωνικής συνοχής, επαναπαυόμενοι στον φαινόμενο ευδαιμονισμό της ιδιώτευσης.

Εκχωρήσαμε σε εντολοδόχους πολιτικούς την ευθύνη διαμόρφωσης θεσμών ερήμην μας. Απεκδυθήκαμε της ιδιότητας του πολίτη, χάριν αυτής του καταναλωτή. Και ξεσηκωθήκαμε μόνο όταν η αγοραστική μας ικανότητα μειώθηκε δραματικά, σε σχέση με αυτήν που μας εξασφάλιζαν στο παρελθόν πλασματικά οι ηγήτορές μας, ως αντίδωρο για τη νωχέλειά μας που τους διευκόλυνε να ασελγούν επί της Δημοκρατίας ανενόχλητοι.

Υψώσαμε τείχη στη μεθόριο και κατασκευάσαμε στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους δυστυχείς που απείλησαν τον αντιπαραγωγικό νεοπλουτισμό μας. Αμφισβητήσαμε το δικαίωμα σε παιδιά μεταναστών να αριστεύσουν στα σχολεία μας, και μετερχόμενα της ελληνικής παιδείας να σηκώσουν περήφανα τη σημαία της χώρας.

Αναπαράγαμε και μάλιστα δια άμβωνος τη ξενοφοβία ανεχθήκαμε πολιτικολογούντες ιερείς, που διέστρεψαν ανεπιστρεπτί το κήρυγμα της αγάπης σε ιδιότυπο παραπολιτικό μηχανισμό ελέγχου της εξουσίας. «Εγέρθητο» λοιπόν τώρα Γραμματείς και Φαρισαίοι προ των πνευματικών σας τέκνων.

Εκμεταλλευθήκαμε την ανάγκη για δουλειά των νέων για να επιβάλλουμε σε αυτούς αέναη πελατειακή σχέση εξάρτησης. Και όταν η μεθοδολογία ενίσχυσης των κομματικών μηχανισμών, μπλόκαρε από τις στρατιές των ανέργων, επέτρεψε κατ’ ανάγκη τη διόγκωση ενός κοινωνικού περιθωρίου, προ του οποίου τώρα… εγέρθητο.

Αφήσαμε απαίδευτες και αμόρφωτες γενιές νεοελλήνων υποτάσσοντας τη παιδεία σε μικροκομματικά συμφέροντα και καταφέρνοντας την αμείλικτη αφελληνοποίησή της.

Αγνοήσαμε επιδεικτικά την ιστορία μας, ως έθνους, και απαγορεύσαμε εν τοις πράγμασι τη πρόσβαση της νεολαίας σε ιδεώδη που συγκρότησαν αργότερα τον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Έτσι αναγκαστικά μείναμε απαθείς σε φαινόμενα βανδαλισμού. Τι και αν κάποιοι ασχημονούν κατά του ανδριάντα του Παλαμά στα Προπύλαια; ή άλλοι καίνε μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα;

Τι μας συνέχει τελικά ιστορικά, αισθητικά και στο τέλος σημειολογικά με ό,τι αποτελεί την κοινή αναφορά και αυτοπροσδιορισμό μας, ως λαού;

Ουρούμε στις ρίζες ενός δέντρου, ο κορμός του οποίου είναι η συνειδησιακή μας μοναδικότητα.

Ανεχθήκαμε, ενθαρρύναμε, καλλιεργήσαμε και εκμεταλλευθήκαμε το ποδοσφαιρικό χουλιγκανισμό, για να ανατριχιάσουμε, (υποτίθεται) τώρα, στη πολιτική του έκφραση και δυναμική.

Λησμονήσαμε ότι εύψυχον είναι μόνο το ελεύθερον κατά το Θουκυδίδη και περιστείλαμε τόσο τη Δημοκρατία μας, ώστε να την καταντήσουμε ένα φοβικό πολιτικό μόρφωμα, καθοδηγούμενο από επικίνδυνους δημαγωγούς.

Όσο περισσότερο αμβλύνεται η ιδέα ότι ανήκουμε σε μια παγκόσμια κοινότητα, συλλογικών αγαθών, της οποίας όλοι οι λαοί αποτελούν συνοδοιπόρους μας, τόσο τα τείχη που κτίζουμε για τους άλλους θα φυλακίζουν εμάς στη τραγική ενδοχώρα της ηθικά λιμοκτονούσης εσωστρέφειας μας.

Ας εγερθούμε λοιπόν κατά των προσταζόντων μας.

Και ας διαρκέσει επιτέλους αυτή η έγερση, ως κοινή συναπόφαση για αντίσταση κατ’ αυτών που μας επιβάλλουν ζωή σκυφτή.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: