Άγονη γραμμή

20 Απριλίου 2012

Στο Δημήτρη Μητροπάνο

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 5:15 μμ
Tags:

Εσείς πουλιά στις ρεματιές,

σωπάστε το τραγούδι.

Μην ξανακελαηδήσετε

στις δεκαφτά Απρίλη.

Ένα αηδόνι σαν κι εσάς, (more…)

8 Ιουλίου 2011

Λαϊκές παροιμίες

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 10:19 πμ
Tags:

Παροιμίες, το καταστάλαγμα της σοφία του λαού, κυκλοφορούν χιλιάδες. Οι παρακάτω κυκλοφορούσαν παλιότερρα στο χωριό μας και στα χωριά της Γυαλιάς. Κάμποσες από αυτές κυκλοφορούν ακόμα, αν και τα τελευταία χρόνια δεν πολυχρησιμοποιούν οι άνθρωποι στη συζήτησή τους παροιμίες όπως παλιότερα. Μερικές από αυτές κυκλοφορούν και στην υπόλοιπη  Ελλάδα, αλλά τις καταχωρώ εδώ όπως τις λένε στα χωριά μας, με την Αϊβασιλιώτικη δηλαδή διάλεκτο. Οι περισσότερες πάντως είναι γνήσιες Σελλιανές και των γύρω χωριών.

 Α(ν) θες να δεις τον άθρωπο, φέρε την αθιβολή του. (more…)

23 Δεκεμβρίου 2010

Ολόκληρα τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 10:12 πμ
Tags:

Πιστεύω ότι ελάχιστοι από τους νεότερους ξέρουν τα κλασικά Χριστουγεννιάτικα κάλαντα ολόκληρα. Εμείς, τότε που ήμασταν παιδιά τα ξέραμε. Δεν τα λέγαμε φυσικά όλα όταν γυρίζαμε στα σπίτια του χωριού, ξυπόλυτα,  με το μπουκάλι ή κάποιο άλλο δοχείο που μας έβαζαν λίγο λάδι οι νοικοκυρές σαν αμοιβή μας. Λέγαμε, όπως και σήμερα, τους πρώτους έξι στίχους και μετά «χρόνια πολλά» για να πάμε στο επόμενο σπίτι (more…)

12 Φεβρουαρίου 2010

Καθαρή Δευτέρα στα Σελλιά

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 12:23 μμ
Tags:

Το πρωί της Καθαρής Δευτέρας, η πρώτη δουλειά όλων των οικοκυράδων ήταν η καθαριότητα των σκευών που είχαν «λερωθεί» τις προηγούμενες μέρες με πασχαλινά φαγητά. Φτιάχνανε «αλουσιά» (βραστό νερό περασμένο από στάχτη), και πλένανε κατσαρόλες, πιάτα, πειρουνοκούταλα, μαχαίρια, το σανίδι του τραπεζιού, τα πάντα.

Όσα φαγητά είχανε μείνει τα δίνανε να τα φάνε οι κότες για να «κλωσσιάσουνε». Μόνο τα πιταράκια φυλάγανε για να κεράσουνε την παρέα του «Χότζα». (more…)

5 Φεβρουαρίου 2010

Μεγάλες απόκριες στα Σελλιά μέχρι το 1950

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 10:29 πμ
Tags:

Η μέρα των Απόκρεω ήταν για οικογενειακές συγκεντρώσεις. Συγκεντρώνονταν την Κυριακή (της Τυροφάγου) το βράδυ στο σπίτι των γονέων τα παντρεμένα παιδιά με τις δικές τους οικογένειες. Αν δεν υπήρχαν γονείς, μαζεύονταν στο σπίτι κάποιου από τ’ αδέρφια. Συχνά συμμετείχαν και άλλοι στενοί συγγενείς με καλές σχέσεις, όχι μόνο αδέρφια.

Ετοίμαζε κάθε μια νοικοκυρά κάποια λιτά φαγητά της βραδιάς στο σπίτι της (κάποιο κρέας οπωσδήποτε και τα απαραίτητα πιταράκια με ξυνομυζήθρα, που δεν έλειπαν από κανένα τραπέζι, πλούσιο ή φτωχό) και το βράδυ, κρατώντας τα φαγητά τους, πήγαιναν στο σπίτι της συγκέντρωσης. (more…)

25 Ιανουαρίου 2010

Εκατό χρόνια από την ίδρυση του συλλόγου Σελλιών «Ο Φοίνικας»

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 9:31 πμ
Tags:

Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οι πολιτιστικοί σύλλογοι ξεφύτρωσαν σε όλη την Ελλάδα σαν τα μανιτάρια. Λίγα είναι σήμερα τα χωριά, ακόμη και μικρά, που δεν έχουν τον πολιτιστικό τους σύλλογο.

Στα Σελλιά όμως, πριν από εκατό χρόνια, μια ομάδα προοδευτικών νέων «έτρεχε» ογδόντα χρόνια μπροστά από την εποχή τους. Ίδρυσε το 1909 ένα Σύλλογο, το ΦΟΙΝΙΚΑ, του οποίου οι δραστηριότητες, μέσα σε τρία χρόνια λειτουργίας του, προκαλούν ακόμη και σήμερα το θαυμασμό μας. Ιδιαίτερα αν τον κρίνει κανείς με τα δεδομένα εκείνης της εποχής, τα επιτεύγματά του ξεπερνούν τα επιτεύγματα και του πιο δραστήριου σημερινού συλλόγου. (more…)

4 Μαΐου 2009

Το ασβεστοκάμινο

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 10:37 πμ
Tags:

kithara_08

Παλιότερα, ο νέος που ετοιμαζόταν να παντρευτεί, έπρεπε πρώτα να χτίσει το σπίτι του. Το σπίτι που θα στέγαζε την οικογένεια που θα δημιουργούσε. Ήταν αδιανόητο να περιμένει να βρει σπίτι από τον πεθερό του, να πάει δηλαδή σιόγαμπρος.

Η πρώτη πράξη του δύσκολου έργου «κατασκευή σπιτιού», ήταν το ασβεστοκάμινο. Έπρεπε να εξασφαλιστεί η αναγκαία ποσότητα ασβέστη για το χτίσιμο, σοβάτισμα και άσπρισμα του σπιτιού. Δεν υπήρχε περίπτωση να τον αγοράσουν. Ήταν μεγάλο το έξοδο και μπορούσαν να το αποφύγουν με δική τους, πολύ κοπιαστική, εργασία. (more…)

30 Μαρτίου 2009

Τα παιχνίδια που παίζαμε τότε – Η σκλαβιά

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 8:26 πμ
Tags:

Το πιο αγαπημένο παιγνίδι των παιδικών μας χρόνων! (1945-50). Από τις δέκα φορές που μαζευόμασταν πολλά παιδιά για να παίξουμε κάτι, τις επτά παίζαμε σκλαβιά. Δεν ξέρω αν ήταν αιτία η πραγματική σκλαβιά της τετράχρονης γερμανικής κατοχής που βιώσαμε, τόσο τραγικά, στα νηπιακά μας χρόνια. Μάλλον ναι!

Συνήθης χώρος του παιγνιδιού η αυλή της εκκλησίας, ο ίδιος δηλαδή που ήταν και για τα περισσότερά μας παιγνίδια.

Πρώτα έπρεπε να συγκροτηθούν οι ομάδες. Οι δυο αρχηγοί «τα έβαζαν», για το ποιος θα άρχιζε να διαλέγει πρώτος συμπαίχτες, ως εξής: Στέκονταν απέναντι, σε μικρή απόσταση, κι άρχιζαν να βαδίζουν ο ένας προς τον άλλο, πόδι-πόδι, εναλλάξ. Ο πρώτος που θα πατούσε το πόδι (όχι το παπούτσι, δε φορούσαμε) του άλλου, άρχιζε να διαλέγει συμπαίχτες και συνέχιζαν εναλλάξ μέχρι να μοιραστούν όλοι. Συνήθως πάνω από δέκα. Δεν παιζόταν με λίγους. (more…)

12 Οκτωβρίου 2008

Ταφικά έθιμα

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 7:35 μμ
Tags:

Καθελέτο ή καδελέτο

Τα χρόνια πριν τη γερμανοκατοχή, και λίγα χρόνια μετά, επικρατούσαν πολλά ταφικά έθιμα που έχουν αλλάξει σήμερα. Μερικά όμως από αυτά κρατούν ακόμη.

Αφού τακτοποιούσαν το νεκρό (πλύσιμο, ντύσιμο κλπ) τον έβαζαν πάνω σε μια φαρδιά τάβλα (σανίδα) που στηριζόταν στις άκριες της σε δύο καρέκλες στο μεγάλο δωμάτιο του σπιτιού. Γιατί φέρετρα τότε δεν υπήρχαν. Ούτε και με σανίδες του τοπικού μαραγκού έφτιαχναν φέρετρο τα χρόνια εκείνα της φτώχιας. Μετά την κατοχή άρχισαν να φτιάχνουν απλά φέρετρα στον χωριανό μαραγκό και αργότερα να φέρνουν έτοιμα από το Ρέθυμνο. (more…)

31 Αυγούστου 2008

Η πορεία του μαλλιού των προβάτων από το μποκάρι ως το τελλάρο (αργαλειό)

Filed under: Ανδρεδάκης Κώστας — Άγονη Γραμμή @ 8:17 μμ
Tags:

1. Ξεδιάγκρισμα. Τα μαλλιά κάθε προβάτου κατά την κουρά τα έκαναν μπόγους, που τα έλεγαν μποκάρια. Όταν έβαναν μπροστά οι νοικοκυρές τη διαδικασία της επεξεργασίας των μαλλιών, γιατί σχεδίαζαν να στήσουν φασίδι, η πρώτη τους δουλειά ήταν το ξεδιάγκρισμα. Άνοιγαν κάθε μποκάρι κι άρχιζαν να τραβούν τα μαλλιά για να τα αραιώσουν κάπως για να φύγουν τα μεγάλα σκουπίδια που είχαν μπλεχτεί ανάμεσά τους, αγκάθια, ξυλάκια, ατριβόλοι, ξεραμένες κοπριές και άλλα.

2. Ζεμάτισμα. Σε ένα μεγάλο τσικάλι (μικρό καζάνι) έβραζαν νερό, βουτούσαν μέσα τα μαλλιά για λίγο, τα ανάσερναν και τα έβαζαν σε ένα κοφίνι. Τις περισσότερες φορές η εργασία αυτή γινόταν στη βρύση του χωριού για να ακολουθήσει αμέσως στον ίδιο χώρο το πλύσιμο. (more…)

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.