Άγονη γραμμή

2 Ιουλίου 2012

TΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 5:24 μμ
Tags:

Ο άνθρωπος,

με πρωτοδύναμες ιδιότητες

και με οριακή αντινομία

της ευτυχίας και της δυστυχίας,

 έρχεται, (more…)

6 Μαρτίου 2012

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε;

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 7:53 μμ
Tags:

Τι ήρθαμε ν’αγαπήσουμε; 

Αν δεν αγαπήσουμε τον ανυπότακτο που προκαλεί

τη συγκροτημένη άποψή μας για τον κόσμο

και εκείνον που εξεγείρεται, (more…)

15 Ιουνίου 2011

Ο Μαραθώνας

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:51 πμ
Tags:

Σπεύσε να συναντήσεις

τον εχθρό,

 Ο Μαραθώνας, (more…)

23 Μαρτίου 2011

Όταν ανθίζουν τα μανουσάκια

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 9:55 πμ
Tags:

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ (ένα ποίημα από το βιβλίο)

Δεν κινδυνεύεις από τους «εχθρούς».

Κινδυνεύεις

από κείνους που ήσυχα διεισδύουν, (more…)

21 Απριλίου 2010

Τα τύμπανα

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:31 πμ
Tags:

Αν δεν ακούς,

τι νόημα έχουν τα τύμπανα

και αν δεν θέλεις,

τι νόημα έχει η λογική; (more…)

16 Φεβρουαρίου 2010

Ο θρήνος

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:22 μμ
Tags:

Πείνασαν οι άνθρωποι,

γιατί γύρισαν τα κοφίνια

και σκόρπισαν τις τελευταίες προμήθειες.

Με το θρήνο δε χόρτασαν,

μήτε έσβησαν τη δίψα με τα δάκρυά τους. (more…)

30 Σεπτεμβρίου 2009

Έπλασα τους ανθρώπους

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:59 πμ
Tags:

Έπλασα τους ανθρώπους χωρίς λόγια
και με τη σιωπή τους, κέρωσα τον χρόνο,
όταν καμιά κουβέντα
δεν μπορούσε να σώσει τις περιστάσεις.

Σε μια αθόρυβη ανακατάταξη, χωρίς τείχη,
όλα πήραν το σχήμα μιας βαθιάς αποδοχής. (more…)

8 Ιουλίου 2009

Αν έρχεσαι

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:56 πμ
Tags:

Αν έρχεσαι να συγκρουσθείς,

ψάξε για την τέλεια πράξη.

Όταν  την σκεφθείς, θα σκορπίσεις υπόνοιες,

όταν την εκτελέσεις, θα έλθει ο χαλασμός. (more…)

12 Μαρτίου 2009

Το θρόισμα του μεγάλου δρυγιά

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 8:58 πμ
Tags:

dimirakaki-neo1

…….Και αφού οι θύελλες είναι αναπόφευκτες και οι δοκιμασίες αναπόφευκτες, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, από το να διαφαίνεται η διαφυγή τους. Και αναγκαστικά, όπως ανασαίνουμε και όπως βαδίζουμε, θα αντιστεκόμαστε σε όλα τα επερχόμενα, όπως οι φυλλωσιές ενός δυνατού και αειθαλές δένδρου. Γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή, παρά μονάχα να ελπίζουμε. Και γιατί όταν ένα δοκιμαζόμενο δένδρο κρατιέται στις θύελλες, δεν κρατιέται μόνο για τον εαυτό του, αλλά σαν επιδίωξη μιας κληρονομιάς, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα…….

3 Φεβρουαρίου 2009

Το ακατόρθωτο

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 9:58 πμ
Tags:

Θέλουμε να κατορθώσουμε το ακατόρθωτο,

και θεοποιήσαμε τα απλά,

χωρίς να αντέχουμε,

ούτε στα μεγάλα που εκμηδενίσαμε,

ούτε στα μικρά

που δεν υπολογίσαμε την αξία τους. (more…)

Επόμενη σελίδα: »

Blog στο WordPress.com.